من از حوالی دردم

من از حوالی دردم ، من از کرانه ی خویشم
همیشه شاعر غمگین ترین ترانه ی خویشم
نگاه پنجره ام را به شب نشاندی و رفتی
مجاب گریه ی تلخی به روی شانه ی خویشم
تو در مسیر تماشای عاشقانه ی چشمت
و من اسیر تماشای شاعرانه ی خویشم
اگر چه چشم سیاهت همه تداوم بودن
برای ماندن و گفتن ، خودم بهانه ی خویشم
امیدوارم خوشتون بیاد از این شعر.... خودم که خیلی دوسش دارم...
[ دوشنبه 02 مرداد 1391 ] [ 13:47 ] [ unfaithful ]
[ ارسال نظر(2) ]
