بـــــــی وفـــــا

مــن به انــدازه چشمان تو غمــگـین مانـــدم و به انـدازه هر بــرق نگاهــت نگــران /تـــو به انـدازه تنــهایـی مــن شــــاد بمــان

من از حوالی دردم

 

من از حوالی دردم ، من از کرانه ی خویشم
 همیشه شاعر غمگین ترین ترانه ی خویشم
 نگاه پنجره ام را به شب نشاندی و رفتی
 مجاب گریه ی تلخی به روی شانه ی خویشم
 تو در مسیر تماشای عاشقانه ی چشمت
 و من اسیر تماشای شاعرانه ی خویشم
 اگر چه چشم سیاهت همه تداوم بودن

 برای ماندن و گفتن ، خودم بهانه ی خویشم

امیدوارم خوشتون بیاد از این شعر.... خودم که خیلی دوسش دارم...


[ دوشنبه 02 مرداد 1391 ] [ 13:47 ] [ unfaithful ]

[ ارسال نظر(2) ]

💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران