بـــــــی وفـــــا

بازم دریا فریبم داد ، منو ساحل هوایی کرد
تمام خاطراتت رو برای من تدایی کرد
بازم پیغام بی پاسخ که دلتنگم که فرصت هست
نشد که بی تفاوت شم ، هنوزم این دلم سادست
تو دریا سنگ میندازم به یاد تو که از سنگی
چی از دنیات کم میشد اگه میگفتی دل تنگی ؟
تمام زندگیم با این یه جمله زیرو رو میشد
تو تنها دل خوشیم بودی چرا رفتی بگو چی شد ؟

از آدم ها دلگیرم


که خوب های خودشان را از بد ِ تو / مو شکافی میکنند


و بد هایشان را در جیب های لباس هایی


که دیگر از پوشیدنش خجالت میکشند / پنهان میکنند


از اینکه ژست یک کشیش را میگیرند وقتی هوای اعتراف داری


و درد هایت را که میشنوند


خیالشان راحت میشود هنوز میتوانند کمی خودشان را از تو / کشیش تر ببینند



از آدم ها دلگیرم


وقتی تمام دنیایشان اثبات کردن است


همین که گیرت بیاورند


تمام آنچه را که نمی توانند به خورد ِ خودشان دهند به تو اثبات می کنند


به کسی غیر از خود / برتری هایشان را آویزان کنند


تا از دور به کلکسیون افتخاراتشان نگاه کنند


و هر بار که ایمانشان را از دست دهند / آنقدر امین حسابت میکنند


که تو را گواه میگیرند


ایمانشان که پروار شد با طعنه میگویند :


این اعتماد به نفس را که از سر راه نیاورده ام


از آدم ها عجیب دلگیرم


از اینکه صفت هایشان را در ذهنشان آماده کرده اند


و منتظر مانده اند تا تکان بخوری و ببینند به کدام صفت مینشینی


و تو را هی توصیف کنند ... هی توصیف کنند ... هی توصیف کنند


خنده ات بگیرد که چقدر شبیه‌شان نیستی


دردشان بیاید ... و انتقامش را از تو بگیرند ...


تا دیگر به آنها این حس را ندهی که کسی وجود دارد که شبیه‌شان نیست


از آدم ها دلگیرم


که گرم میبوسند و دعوت میکنند


سرد دست میدهند و به چمدانت نگاه میکنند


دلت ....


دلت که از تمام دنیا گرفته باشد / تنها به درد بازگشت به زادگاهت میخوری


دلم گرفته است ... همین را هم میخوانند و باز خودشان


را آن مسافر آخر قصه حساب میکنند

*من از نهایت تاریکی*

*و از نهایت*

*شب*

*حرف می زنم*

*اگر به خانه ی من آمدی*

*برای من*

*ای مهربان* !

*چراغ بیاور*

*و یک دریچه که از آن*

*به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم* ....

شبــــی در کوچه ای بودم

باچشمان نمناک,دلی سرد

که میپیچید در آنجا بوی غربت

و سرمای سوزناک حاکم بود

نگاه مادری در چشم من بود

که گویی خسته از دنیای خویش,بازار غم بود

جوانک!! 

این کوچه از آن من است

تو هم دردی؟؟؟.......................یاکه همدردی؟؟؟

تب سنگین نگاهش

رقص لرزان پایم

آبشارغم از چشمانم سرازیر شد

بغضم شکست... 

کوله باری از درد و بدون همدردم!!!

در انتهای بن بست خیالم

آنجا که ظلمت شب غوغا میکند

درختی روییده ست

نمیدانم چرا بی برگ و پژمرده ست

نمیدانم چرا خشک است

چرا خشکیده و زرد است؟؟؟...

شاید در انتظار نوشیدن قطره آبی

شاید در انتظار تابش خورشید مانده ست

شایدم کِرمی ریشه اش را طناب تاب خود کرده ست...

((پیمان گلچین فر))

+واقعا زیبا و خیالی بوود...متشکر