بـــــــی وفـــــا

برای کنار هم گذاشتن واژه ها٬
دست قلمم بیش از آنچه فکر کنی خالی است…
و بیش از آنچه فکر کنی احساس می کنم به نوشتن مجبورم !
شاید این هم خاصیت ِ داشتن این صفحه ی مجازی است ؛
میان جاده که می آمدم ، سرم پر از فکر بود
فکرهایی از آن دست که به هر نیمه ای که می رسیدم
احساس می کردم بیش از این رخصت پیش رفتن ندارم

چیــــزهایی مـــثل ِِ

آینده

رفتن

ماندن

حالا اما اندیشه ای نیست برای به واژه آوردن..

این روزهــــا
همه اش در من بـــرف می بارد
آنقدر سنگین
که آدم برفی ها
در من امپراطوری راه انداخته اند
و من
حتی
جرئت ِ خندیدن به دماغ های هویجی شان را ندارم!
این روزهــــا
زمستان تر از زمستانی ام که در آنم
و چهلچراغی از قنـــدیل و بغض
آویزان کرده ام اینجا
درست بالای سر شومینه ای
که تو در آن هیــــزم نمی ریزی

بعضی از آدمها پر از مفهوم هستند

پر از حس های خوبند

پر از حرفهای نگفته اند

چه هستند، هستند

و چه نیستند، هستند

یادشان،خاطرشان

حس های خوبشان

آدمــــــها

بعضی هایشان

سکوتشان هم پر از حرف هست

پر از مرحم به هر زخم است .

گفتم: میری؟
گفت: آره
گفتم: منم بیام؟
گفت:جایی که من میرم جای ۲ نفره نه ۳ نفر
گفتم: برمی‌گردی؟

خداوندا،برای همسایه كه نان مراربود،نان

برای عزیزانی كه قلب مرا شكستند،مهربانی

برای كسانی كه روح مرا آزردند،بخشش

و برای خویشتن خویش آگاهی و عشق میطلبم

آمین یا رب العامین